LOADING

Type to search

Historia miasta Almuñécar

Poznaj historię miasta Almuñécar

Rzymianie

Po założeniu miasta i pobycie w nim Fenicjan, weszli oni w konflikt z innym wielkim ludem ówczesnego basenu Morza Śródziemnego, Kartaginą. Hegemonia Kartagińczyków nie trwała jednak długo, gdyż wkrótce Imperium Rzymskie narzuciło swój status wszystkiemu, co znajdowało się w Mare Nostrum, a więc także miastu Segowii. Po drugiej wojnie punickiej, pod koniec III wieku p.n.e., miasto zostało podbite przez Rzym. W roku 49 p.n.e. zostało przemianowane na Firmum Iulium Sexi, za wsparcie okazane Gajuszowi Juliuszowi Cezarowi w bitwie pod Mundą przeciwko Pompejuszowi, w wojnie domowej, która toczyła się w tym czasie w Imperium Rzymskim.

Z tego powodu Discover Almuñecar prezentuje z tej okazji ślad pozostawiony przez Imperium Rzymskie w Almuñecar, ponieważ, choć jest oczywiste, że kulturą, która wniosła największy wkład w historię tego miasta byli muzułmanie w okresie średniowiecza, nie możemy ignorować ważnego wpływu, jaki Romanizacja wywarła na cały Półwysep Iberyjski, a więc także na obecne Costa del Sol Tropical, a w szczególności w Almuñecar i La Herradura.

Kiedy Rzymianie przybyli do Seksi pod koniec III wieku p.n.e., odkryli ważne miasto na brzegu Mare Nostrum (Morze Śródziemne), o doskonałej strukturze i gospodarce opartej na produkcji i eksporcie solonych ryb; oprócz produkcji cennego garum, Seksi posiadało w tym czasie własną walutę. Mimo to Rzymianie zbudowali tu teatry, świątynie poświęcone swoim bogom oraz akwedukt, który jest nadal częściowo zachowany i używany.

Ponadto fenicka fabryka soli rybnych zwiększyła swoją produkcję wraz z przybyciem nowych ludzi, ponieważ garum było bardzo pożądane przez najbardziej wymagające podniebienia rzymskich patrycjuszy i cesarzy, dlatego też fabryka i jej główny produkt cieszyły się wielkim splendorem. Był to również podstawowy smak w kuchni każdego zakątka Imperium, od Finisterre po Aleksandrię.

Garum lub garo, słowo wywodzące się z greckiego „garon”, było sosem rybnym wytwarzanym ze sfermentowanych wnętrzności tych zwierząt. W starożytnym Rzymie używano go głównie do przyprawiania wielu potraw, o czym już wspomnieliśmy, choć miał on także zastosowanie w medycynie, kosmetyce, a nawet jako afrodyzjak. Garum można porównać do sposobu, w jaki dziś w kuchni azjatyckiej używa się sosu sojowego.

Obecnie w Parque del Majuelo można zobaczyć część pozostałości po fabryce soli rybnej, która w swoich czasach zapewniała miastu tak wielki prestiż. Pozostałości te zostały odnalezione i wydobyte podczas licznych wykopalisk prowadzonych w latach 70. i 80. XX wieku.

Warto też wspomnieć o wkładzie Rzymu, systemie dróg, mostów, akweduktów, a nawet podstawach systemu prawnego, no i oczywiście o jego języku – łacinie, która choć dziś jest językiem martwym, to nie mniej prawdą jest, że zarówno hiszpański, który jest jednym z najczęściej używanych języków na świecie (jak i wszystkie inne języki wywodzące się z łaciny), zawdzięczamy właśnie jemu.

Chociaż, jak już wspomnieliśmy, kulturą, która odcisnęła największe piętno na dzisiejszym Almuñécar, byli muzułmanie w średniowieczu, nawet dziś możemy zachwycać się niektórymi z dzieł, które lud rzymski pozostawił dla potomnych w najstarszym mieście hiszpańskiej części Morza Śródziemnego.

Oprócz wspomnianego już akweduktu Torrecuevas i fabryki soli, możemy podziwiać Kolumbaria La Alabina i Torre Monje, czy też Cueva de los Siete Palacios, w której obecnie mieści się Muzeum Archeologiczne Almuñécar.

Nie czekaj na informacje, odwiedź Almuñécar i La Herradura i odkryj każdy zakątek i każdy ukryty sekret z Discover Almuñécar.

Wizygoci

Choć nie jest to okres najwspanialszy, a spuścizna Wizygotów nie jest tak widoczna jak innych ludów starożytności czy średniowiecza, które się tu przewinęły, nie możemy ich pominąć, dlatego też Discover Almuñécar pokazuje spuściznę Wizygotów w Almuñécar i La Herradura.

Po upadku Imperium Rzymskiego w V wieku n.e. różne ludy z Europy Północnej, zwłaszcza germańskie, posuwały się na południe. Wśród tych ludów do rzymskiej Hispanii przybyli Wizygoci.

Około 456 roku stali się oni dominującą siłą i rozprzestrzenili się na cały Półwysep Iberyjski. Choć lista królów wizygockich była długa (Alaryk, Ataulf, Recaredo, Chindasvinto, Recesvinto, Leovigild i wielu innych), wszyscy oni zachowali dziedzictwo rzymskie, przyjmując jego instytucje, kulturę i język.

Prawdą jest jednak, że gospodarka w końcu się załamała, a w Almuñécar gwałtownie podupadł przemysł solny i produkcja garum.

Z drugiej strony biskupi katoliccy byli silnymi rywalami królów w ciągu dwóch wieków panowania Wizygotów.

Jedyną pozostałością po przejściu Wizygotów przez Costa del Sol jest La Bóveda Visigoda de Jate (Wizygocki Skarbiec w Jate).

Jest on zakamuflowany wśród zabudowań gospodarczych przy jednej z dróg prowadzących do Peña Escrita, choć myli się go z budynkiem arabskim, ale datuje się go na VI-VIII wiek n.e., choć w średniowieczu i pod panowaniem muzułmańskim służył jako apteka.

Budynek ten był kilkakrotnie kupowany przez Urząd Miasta Almuñécar w celu odrestaurowania, ponieważ obecnie jest nieco zaniedbany, co nadaje mu jeszcze bardziej mistyczny charakter. Znajduje się on w dolinie obok źródła rzeki Jate, bardzo blisko miasta La Herradura.

Jest to prostokątna budowla ze sklepieniem półbeczkowym, o wymiarach około 12 metrów długości i 10 metrów szerokości. Jest ona otoczona kilkoma przyporami, które podtrzymują jej ciężar, a wszystko to w stylu bizantyjskim, typowym dla V-VII wieku.

Jak już wspomnieliśmy, uważa się, że w czasach arabskich był on wykorzystywany jako apteka leków i roślin leczniczych. Był także wykorzystywany jako dom wiejski, a obecnie znajduje się w stanie zaniedbania, mimo prób przejęcia i odrestaurowania go przez Urząd Miasta, i jest wykorzystywany prawie wyłącznie do hodowli zwierząt lub jako stajnia.

Mimo to, z Discover Almuñécar zachęcamy do wycieczki do źródła rzeki Jate i odkrycia tego wizygockiego cudu architektury.

Średniowiecze

Chociaż miasto ma długą historię, która rozpoczęła się 1500 lat przed Chrystusem, to średniowiecze było niewątpliwie okresem, który odcisnął największe piętno na mieście, dlatego Descubre Almuñecar przedstawia w tym wpisie historię Almuñecar w średniowieczu.

Przybycie muzułmanów w roku 711 na Półwysep Iberyjski jest kluczowym wydarzeniem w historii całej Hiszpanii, a szczególnie w Almuñecar, gdzie latem 755 roku n.e. ze stolicy Syrii (Damaszku) wylądował na jego brzegach książę Umajjadów Abderramán I, Polecamy wizytę w zamku San Miguel, który jest doskonale zachowany i z którego roztacza się wspaniały widok na całe wybrzeże Granady, a w jego wnętrzu znajduje się muzeum.

Abderramán I, po zejściu na ląd w Almuñécar, założył w następnym roku niezależny Emirat Kordoby, będąc jedną z najważniejszych postaci średniowiecza na Półwyspie Iberyjskim.

W tym też czasie miasto Sekstana zmieniło swoją nazwę na Almuñécar, pochodzącą oczywiście z języka arabskiego, حصن المنكّر (ḥiṣn al-Munakkar), co oznacza „fortecę otoczoną górami”.

W ciągu ośmiu wieków muzułmańskiej dominacji nad Almuñécar, aż do 1489 roku, kiedy to katoliccy monarchowie ponownie zdobyli miasto, najstarsze miasto hiszpańskiego basenu Morza Śródziemnego należało do korony Elviry, co czyniło je najsilniejszym punktem na wybrzeżu. Już od XI wieku mówi się o Almuñécar jako o ważnym strategicznym ośrodku wojskowym i gospodarczym, ponieważ dzięki uprzywilejowanemu mikroklimatowi subtropikalnemu miasto produkowało banany, sułtanki, trzcinę cukrową i zboża, a także wszelkiego rodzaju owoce oraz było wyjątkowym portem rybackim w tamtych czasach. W rezultacie miasto oferowało wszelkiego rodzaju usługi, posiadało główny meczet, rynki, dzielnice poza murami, przedmieścia i ważny port rybacki.

W późniejszym okresie Almuñécar umocnił się jako najważniejsze miasto na wybrzeżu Królestwa Grenady, kiedy Al-Andalus (znane jako Al-Andalus, czyli całe terytorium Półwyspu Iberyjskiego zdominowane przez muzułmanów) zostało podzielone na Królestwa Taifas, stając się częścią tego, co później stało się ostatnią muzułmańską twierdzą na Półwyspie Iberyjskim, czyli Nasrydzkiego Królestwa Grenady.

Cała stara dzielnica Almuñécar jest również dziedzictwem muzułmańskim, które zachowało swój układ urbanistyczny z wąskimi poprzecznymi uliczkami w zawiłej sieci, brukowanymi podłogami i bielonymi domami jedno- lub dwupiętrowymi, co nadaje jej charakterystyczny, typowy andaluzyjski wygląd. Wokół fortecy San Miguel została uznana za dobro kultury. W tej okolicy zwiedzający będą mogli zachwycić się patiami pełnymi kwiatów i niezapomnianymi zakątkami.

Również z czasów średniowiecza można znaleźć kilka wież strażniczych, które służyły przez wieki do tworzenia sieci komunikacyjnej między fortecami i odpierania ataków piratów barbarzyńskich.

Ale to jeszcze nie wszystko, ponieważ w ostatnich latach w różnych wykopaliskach, zarówno publicznych, jak i prywatnych, pojawiały się kolejne pozostałości archeologiczne, zarówno średniowieczne, jak i pochodzące z innych epok, jak to miało miejsce w kwietniu 2021 roku, kiedy to podczas oczyszczania terenu handlowego firmy Torres Jewellers na Plaza de la Constitución w mieście Sexitana odkryto pozostałości archeologiczne z XV wieku.

Z tych wszystkich powodów, a także z wielu innych niespodzianek, które odkryjesz, gdy przyjedziesz, Descubre Almuñécar radzi, abyś nieśpiesznie odwiedził Almuñécar i La Herradura, zanurzył się w średniowiecznej historii miasta i poczuł się jak prawdziwy emir w XXI wieku.

Epoka nowożytna w Almuñécar, XVI wiek

Almuñécar został zdobyty przez monarchów katolickich w 1489 roku, nieco ponad dwa lata przed ostatecznym upadkiem Granady, stolicy Królestwa o tej samej nazwie, która była ostatnią twierdzą muzułmańską na Półwyspie Iberyjskim. W ten sposób zakończył się najświetniejszy okres w historii miasta.

Dlatego też dzisiaj Descubre Almuñécar przedstawia swoim czytelnikom i odwiedzającym Almuñécar i La Herradura, chrześcijański Almuñécar z XVI wieku.

W tym stuleciu miasto Almuñécar i La Herradura porzuciło średniowiecze, by w pełni zanurzyć się w epoce nowożytnej, ponieważ Almuñécar i La Herradura stanowiły silny i strategiczny punkt, z którego nowa chrześcijańsko-kastylijska administracja prowadziła działania na pozostałej części dawnego Królestwa Granady.

Wejście monarchów katolickich do Granady, po ponad dziesięciu latach oblężenia, było wreszcie wydarzeniem pokojowym, ponieważ ostatni król muzułmański, Boabdlil, poddał miasto bez rozlewu krwi.

Przyniosło to kilka lat pokoju w całym dawnym królestwie Nasrydów, ale pokój ten trwał krótko, ponieważ w 1568 roku w regionie Alpujarra, bardzo blisko wybrzeża Granady, Almuñécar i La Herradura, doszło do tak zwanego buntu Maurów przeciwko sankcji pragmatycznej z 1567 roku, który doprowadził do powstania całej ludności muzułmańskiej zamieszkującej jeszcze obecną prowincję Granady oraz część Malagi i Almerii.

Zostało ono stłumione zbrojnie przez Don Juana de Austria po kilku latach walk i potyczek zbrojnych.
Bezpośrednią konsekwencją było wypędzenie i deportacja całej społeczności mauretańskiej, która pozostała na tych terenach, co doprowadziło do pustki demograficznej, której odbudowa trwała wiele lat.

Jednak triumf chrześcijan oznaczał również początek państwa hiszpańskiego, a także wielu podróży, odkryć i nowego powiewu nowoczesności w sztuce i gospodarce miasta Sexta.

Gospodarka Almuñécar opierała się głównie na rolnictwie, zwłaszcza na uprawie trzciny cukrowej, a w XVI w. stopniowo przechodziła do sektora usług i handlu morskiego.

Co więcej, jego monumentalne dziedzictwo zostanie wzbogacone wraz z początkiem nowych rządów chrześcijańskich i budową jednego z jego obecnych symboli – Kościoła Wcielenia. W XVI wieku do miasta przybyli ważni renesansowi architekci i artyści, którzy aktywnie przyczynili się do jego budowy.

Ta chrześcijańska świątynia została zaprojektowana przez Juana de Herrerę i zbudowana przez Ambrosio de Vico ze smukłą wieżą zakończoną iglicą autorstwa Diego de Siloé. Po ukończeniu budowy w 1600 r. jest to pierwsze proto-barokowe dzieło architektoniczne w Hiszpanii.

W Almuñécar znajduje się również inny ważny zabytek i symbol najstarszego miasta w hiszpańskiej części Morza Śródziemnego – Pilar de la Calle Real, który jest zespołem rzeźb zbudowanym na starożytnym rzymskim kanale.

Następnie, za panowania Karola I, stary arabski zamek został przebudowany i oddany pod patronat archanioła św. Michała, od którego pochodzi jego obecna nazwa, a także poddany poważnym pracom budowlanym, ponieważ na polecenie tego króla wzniesiono szereg wież i wykopano wokół niego fosę.

Warto również wspomnieć, że w zatoce La Herradura, w połowie XVI wieku, miała miejsce tragiczna katastrofa hiszpańskiej Armady, a konkretnie 19 października 1562 roku, kiedy to 28 statków pod dowództwem Don Juana de Mendozy, wiozących prowiant i wiele rodzin żołnierzy stacjonujących w Oranie, zostało złapanych przez silny sztorm, który spowodował rozbicie się galer o okoliczne rafy i wąwozy, co doprowadziło do ich zatonięcia i śmierci około pięciu tysięcy osób.

Ku jego pamięci wzniesiono pomnik, który dziś można znaleźć przy wejściu do La Herradura na Paseo Andrés Segovia.

This site is registered on wpml.org as a development site.